‘In China ben ik deelnemer en toeschouwer tegelijkertijd’

by CRTV

Henk Lindner op de fiets in China

Verslaggever John-Boy Vossen is helemaal idolaat van China. In China door de bril van een ander gaat hij in gesprek met andere Nederlanders die een passie hebben voor het Hemelse Rijk. In deel 5 van deze serie spreekt hij met Henk Lindner, die dit jaar voor de zesde keer enkele weken gaat fietsen door China. “Elke keer als ik er ben, vallen puzzelstukjes in elkaar.”

Tekst John-Boy Vossen
Foto’s Henk Lindner

Platteland

Een passie voor een land is vaak moeilijk in woorden te vatten. Soms voel jij je gewoon thuis in een ander land. Dan tover je als je er bent automatisch een glimlach op je gezicht bij het zien van een alledaagse gebeurtenis, zoals een local die boodschappen doet. Of krijg je onbewust het gevoel dat je korte tijd deelgenoot mag zijn van een jou onbekend leven. Dat is in een notendop de passie die Henk voelt voor China.

Fietsroute

En dat is ook waarom hij vanaf 27 december weer tweeënhalve week gaat fietsen tussen megastad Guangzhou en tropisch eiland Hainan. ‘Om door het fietsen voor heel even deel te kunnen uitmaken van het leven in China. Maar ook om tegelijkertijd toeschouwer te zijn, omdat ik nu eenmaal geen Chinees ben,’ vertelt Henk in de Starbucks op Den Haag Centraal, vijf dagen voor zijn vertrek.

Ultieme paradox

Deelnemer en toeschouwer tegelijkertijd. Het is de ultieme paradox. Zoals ook het land zelf vol paradoxen zit. Aan de ene kant is het een nog ietwat ouderwets communistisch land, aan de andere kant is het super kapitalistisch. En wat te denken van de grote verschillen tussen de grote groep Chinezen die profiteert van de economische groei en de armoede die nog steeds in groten getale voorkomt in het land.

Platteland

‘Juist die tegenstellingen triggerden mij toen ik er voor de eerste keer in 2005 was. Dat de overheid en haar inwoners er alles aan doen om de verschillen te lijf te gaan. Die levenshouding leeft bij iedereen daar. Alle Chinezen hebben een instelling van: ik heb het nu beter dan mijn ouders. Wat kan ik eraan doen om het voor mijn kinderen nog beter te maken?’

 

Hart verliezen aan China

Het jaar 2005 is genoemd. Het moment dat de beleidsadviseur bij de Pensioenfederatie definitief zijn hart verloor aan het land toen hij besloot om met zijn toen 14-jarige zoon een groepsrondreis te maken naar onder andere Beijing, Xian en Yangshuo. Naar eigen zeggen vanwege een ‘latente nieuwsgierigheid’ naar China. En het was uiteindelijk een uitje op de tweede dag van deze reis die het Chinese vuur in zijn fietshart aanwakkerde.

Wierook

‘Onze reisleidster had het idee opgevat om met de hele groep te fietsen door de hutongs, traditionele woonwijken in China’, blikt Henk terug op zijn eerste kennismaking met het land. Het bleek een ongeëvenaarde ervaring. ‘Het was het fietsgevoel, maar dan in een compleet andere wereld. We stopten in the middle of nowhere bij een winkeltje van een boer om een flesje cola te kopen. En ondanks dat we beiden elkaars taal niet spraken, communiceerden we door middel van een glimlach. Onbeschrijfelijk was dat.’

Op de berg 2

Na die eerste trip wist de Hagenaar het zeker: hij moest en zou nog veel meer van China proeven en ontdekken. En dan niet zoals hij het zelf noemt ‘in de cocon’ van een groep, maar juist in zijn eentje. Zonder de bescherming van anderen. Gewoon zichzelf zien te redden met hetgeen voorhanden is.

Stoute schoenen aantrekken

Drie jaar later was het eindelijk zover. Henk trok met de Olympische Spelen in aantocht de stoute schoenen aan en fietste twee weken door Shanghai en omgeving. ‘Ik had bedacht dat ik twee weken in mijn eentje daar wel moest kunnen uithouden, ook als het tegenzit. Maar ik heb me geen moment sip gevoeld. Ik had voortdurend dat magische gevoel van ‘fietsen op de tast’ in een land dat ik niet ken. Het fietsen zorgde er juist voor dat ik die onbekendheid aankon.’

Henks reizen

Een jaar later doorkruiste hij Guangdong. En in 2011 besloot Henk de afstand te overbruggen tussen China’s bekendste grote steden, Beijing en Shanghai. Hij nam vijf weken vakantie op. Het werden naar eigen zeggen ‘2200 onvergetelijke kilometers door het drukste deel van de wereld’.

Eiland

‘Ik had op dat moment nog geen smartphone dus moest ik alles in mijn hotels opzoeken’, legt Henk uit. ‘. Via Google Maps stuitte ik op een eilandje van zo’n twintig kilometer lang op zo’n zes dagen fietsen van mijn toenmalige locatie. Xiliandao heette het. Dat werd een volgende doel tijdens die reis.’

Lokale bevolking

De Hagenaar beleefde op dat eiland zijn meest fascinerende uren van de hele vakantie. ‘Ik kwam door een dorpje dat volledig authentiek was. Zag eenvoudige vissersbootjes die allemaal de Chinese vlag hadden gehesen, liep met mijn fiets over de havenkade en waande me een paar eeuwen terug in de tijd. Wonderbaarlijk. En ook daar zag ik die contradictie. Ik kwam een bord tegen waarop stond hoe het eilandje in de toekomst eruit zou gaan zien. Van het dorpje was geen spoor meer te bekennen op die kaart. Er kwamen alleen maar gigantische appartementen. Dat is zo zonde. Juist die mooie ‘eigen’ stukken moeten bewaard kunnen blijven.’

Economische groei

Henk neemt een slok van zijn koffie. Al ruim drie kwartier vertelt hij gepassioneerd over China. Uit elk woord blijkt hoe graag hij er komt. En ook hoe hij aan den lijve ondervindt hoe het land verandert. Veel moet er in het land wijken voor de economische groei.

Kapper

Zoals hij op een bijzondere manier zag op zijn reis in 2011. De Hagenaar was toen halverwege zijn tocht en had al zo’n 1000 kilometer in de benen. Op Google Maps zag hij dat 130 kilometer verderop een stad lag. Daar wilde de pensioenbeleidsadviseur in eerste instantie naartoe. Twintig kilometer daar weer vandaan lag een volgende stad, Linvi. Een stad die misschien ook nog wel haalbaar was op een dag. Laatstgenoemde werd daarom zijn dagbestemming.

‘Toen ik eenmaal bij die tweede stad aankwam, zag alles er spiksplinternieuw uit. De wegen, de woongebouwen, de kantoren, de winkels. Alleen waren er geen mensen of hotels te vinden. Dat voelde zo bevreemdend. Ik bleef maar fietsen in de hoop een hotel tegen te komen, maar pas twintig kilometer van het bordje vandaan fietste ik de bewoonde wereld in. De stad bleek enorm te zijn uitgebreid in de voorgaande jaren, maar niemand wilde naar het nieuwe gedeelte verhuizen. Linvi was een spookstad.’

Leren kennen

Juist dit soort ervaringen zorgen ervoor dat Henk in 2012 de tocht maakte van Chengdu naar Wuhan. En in 2013 voor de vijfde keer een fietstocht door China maakte, van Hangzhou naar Xiamen. En dit jaar maakt hij het halve dozijn vol. ‘Elke keer als ik er ben, vallen puzzelstukjes in elkaar. Soms kom ik zaken tegen waarvan ik geen idee heb hoe dit kan. Dan verdiep ik me erin als ik weer thuis ben en begrijp ik de Chinese cultuur weer een beetje meer.’

Op de berg

‘Ook leer ik mezelf tijdens het fietsen dan nog beter kennen. Kijk, het is in eerste instantie een vakantie, deze fietstochten. Ik doe het om te ontspannen en mijn hoofd leeg te maken. Maar tegelijkertijd moet ik alles zelf doen. Ik kan niet versagen en moet blijven glimlachen. Daardoor heb ik beter geleerd het leven te aanvaarden zoals het is. Net zoals de Chinezen doen.’

De avonturen van Henk zijn te volgen via zijn blog op de website http://chinafietser.nl.

Aan het meer

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

What do you think? :)